| تبليغات | X |
 |
...تا نبض خیس صبح |
 |
|
صورتک
|
|
"هو"
رشته تسبیح اگر بگسست معذورم بدار دستم اندر دست ساقی سیمین ساق بود!
تموم شد..... به همین سادگی! ....با یک عالمه صورتک!... با یک عالمه دلتنگی ..... با کوله باری از تجربه.... اما تموم شد!!! فقط یه چیز همسفر: اگه کسی رو پیدا کردی که به خاطر خودت قبول کرد همسفرت بشه....بدون که خوشبخت ترینی!!
خداحافظ! ...
|
|
2 نوشته شده در
شنبه هجدهم خرداد 1387ساعت 7 بعد از ظهر توسط نیلوفر |
|
|
برای پاییزه !
|
|
گفتم : برگ از درخت خسته مي شود ... پاييز تنها بهانه اوست ! گفتي : برگ از درخت خسته نمي شود ... پاييز تنها فرصت براي دلتنگ شدن است ! و لذت وصال بهار كه دو چندان مي شود ...! باز هم همون حياط خاطره انگيز راهنمايي و باز هم تو!!!! همين! |
|
2 نوشته شده در
سه شنبه سیزدهم فروردین 1387ساعت 10 بعد از ظهر توسط نیلوفر |
|
|
دومین زمستان
|
|
تا تو نگاه مي كني كار من آه كردن است اي به فداي چشم تو، اين چه نگاه كردن است؟! *** دروغ؟ هرگز! - نا اميدي؟ نمي فهمم چي مي گي! - كمك مي خواي؟ حتما! - اون دختره؟ آره... دختره خوبيه... همين! -خسته شدي؟ خب دستت رو بده به من! ** دروغ؟ هر روز! - اميد؟ اصلا چي هست! - كمك ؟ متاسفم! - اون دختره؟ سكوت... – خسته شدي؟ منم! اين همه تناقض؟ من خودم هستم؟! ... نمي خوام چيزي بشنوم... كمك هم نمي كنم...دست هيچ كس رو هم نمي گيرم... دستم محكم تو دستاي خودتن! ... هنوز پرچم سفيد رو بالا نبردم... آخه هنوز گرماي دستات رو حس مي كنم! ... دلم برات تنگ شده ... دل تو هم؟!! مي خوام لبخند روي لبم از عمق وجودم باشه! ... مي خوام ديگه به دروغ همه چيز رو به درس و مدرسه ربط ندم! ... مي خوام ديگه كسي اين طوري نگام نكنه! ... نمي خوام ديگه گريه هيچ كس رو ببينم!... من تحمل اين عذاب وجدان رو ندارم......ندارم....ندارم..... پاهام تا زانو توي برفه! ... سفيدي برف چشمام رو مي زنه ... اما هنوز مي بينم! ... كاش نمي ديدم..... اين جاده زمستون هم داره؟! زمستون شش سال پيش اين قدر پر برف نبود؟! زمستون بعدي.......؟!! صورتي؟! .... نه! .... همه چيز سفيده! ...خسته ام نيلوفرم! سر بر شانه هاي سنگي ام بگذار... اينكه گونه هايت را مي نوازد ، مهتاب شب هاي بي توست... كه در سياهي گيسوانم جا مانده است! ل.صبوحي |
|
2 نوشته شده در
سه شنبه بیست و هشتم اسفند 1386ساعت 1 بعد از ظهر توسط نیلوفر |
|
|
زیباترین عادت
|
|
هيچ گاه نفهميدي از بين آن همه جمعيت چگونه دستان او را يافتي ، چگونه گرماي دستانش زندگيت را گرمي بخشيد ، چگونه دوست داشتنش برايت زيباترين عادت شد... و سپس در اوج خوشبختي و حضور... چگونه دستانت را رها كرد چگونه حضورش در ميان خاك گم شد ! " اما هنوز دوست داشتنش برايت عادت مانده است " |
|
2 نوشته شده در
دوشنبه بیست و سوم مرداد 1385ساعت 4 بعد از ظهر توسط نیلوفر |
|
|
|
|
نگاه می کنی ... من بر پای سجاده ، دست رو به آسمانت ، یاری بنده ای ... نگاه می کنی ... من گم در دنیای زمینی ام ، خشم بر بنده ات... این بار نیز از همان دنیای آسمانی ات نگاه می کنی ، و ای کاش نگاه نمی کردی... اما نه! نگاهت را از من بر مگردان ، برمگردان تا محو در این دنیای زمینی نشوم . التماس دعا |
|
2 نوشته شده در
پنجشنبه یکم تیر 1385ساعت 1 بعد از ظهر توسط نیلوفر |
|
|
بارون
|
دلت خیلی وقته بارونیه ... خیلی وقته آسمون بالای سرت صاف و آبیه ! یه آسمون آبی که جا برای دل بارونی تو نداره. یه آسمون بی ستاره ، یه آسمون... خیلی وقته شب ها عادت کردی اونقدر اشک بریزی که چشمهات درد بگیره و خوابت ببره. عادت کردی بشینی پای درد و دل خودت . عادت کردی دنبال یه دل بگردی مثل خودت. عادت! از این آسمون صاف و آبیه به ظاهر خوشگل بدت می آد. خیلییییییییییییی بدت می آد. خدا! دنبال یه آسمون بلند می گردم . یه آسمون که بشینه پای درد و دل من! دنبال ستاره می گردم. یه ستاره هم کافیه برای آروم کردن دلم! من آسمون می خوام از همون آسمونایی که زهرا می گه ، از همونی که بهاره عکسش رو بهم نشون داد. خداااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا ! ................................................. این اولین باره که توی" تا نبض خیس صبح" از دل بارونی حرف می زنم . اما ببخشید ! آخه دیگه داشتم می مردم. در ضمن تا اطلاع ثانوی رنگ قلم به رنگ بارون! |
|
2 نوشته شده در
یکشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1385ساعت 9 بعد از ظهر توسط نیلوفر |
|
|
|
|
بی اجازه اومدم!بی اجازه می نویسم!انقدر زندگی بی اجازه و سر خود تو کارامون سرک کشیده که عادت داریم!دیگه خسته شدم...از بس اومدم این وبلاگی که خیلی دوستش دارم و آ پ نداشت حالا بی اجازه اومدم که خودم رو بی اجازه مهمون دل وبلاگ تا نبض خیس صبح کنم شاید نبض گرفته دل تنگم بزنه...می خوام رو رگهای خیس زمان بمیرم!برای همیشه بمونم! نیلوفر خانوم !اون آپی رو که می خواستی بکنی و برا من نکردی بماند؟؟؟حالا بذار من بنویسم! جای تکه پاره های طلاییه/قطار/شلمچه....بذار اینجا برات بنویسم که چقدر دلم تنگ می شد..دیره؟ من که همون روزها هم گفتم!تو دلت می گی بازم جنوب؟؟؟آخه این روزها دلامون خیلی می رن! یادواره بوی خاک می ده!بوی خاکهای چزابه رو...دلم برات تنگ می شد نیلوفر!الان هم که بوی یادواره جنوب میاد و من تو خیالم مسافر قافله نور می شم دلم برات تنگ می شه!اونقدر که تو همه خیالام حتی همسفرت کنم!همسفر اون اشکهای نازنینت که تند تند می ریختن و روی تمام این خاکها که پا گذاشتم دلم زخمیشون بودم!زخمی خداحافظی آخر!زخمی نیومدن رفیقی که ادعا می کرد از قافله بهشت جا مونده و دروغ می گفت!انصاف نبود!خودم برده بودمش!برده بودمش شلمچه برده بودمش اروند!با من پا روی این خاکها گذاشته بود!دستاش تو دست خودم بود و باز من دلم برا رفیق ۵ سالم تنگ می شد!دست خودم که نبود!می شد دیگه!! حالا دو روز تا یادواره جنوب مونده!بازم مدرسه بوی خاک می ده و باز دلای ما داره می ره!می ره! اینجا پیش خودمی...پیش خودم!یادواره همون غروب دهلاویه است!یادته مدادمو گم کرده بودم؟؟ نیلوفر دوستت دارم!خیلی!دلم برات تنگ می شد!می شه!هر وقت نباشی می شه! بریم بهشت؟؟از همین امشب !!دلامون دوباره بره تو خاکیهای بهشت!بره از شهر گناه!بره نیلوفر؟ بریم ؟؟اولی قدم:نیت!!!نیت نمایشمون قربه الی الله باشه؟؟؟ بی اجازه اومدم!بی اجازه دارم می رم!!من وتو نداشتیم!از اولش نداشتیم!از همون وقت که همه معلما می گفتن شماها کپ هم هستید...کپ هم بودیم یا خود هم... وبلاگ خودمه!پس بی اجازه می ریم!فقط دیدی گفتم بالاخره تو وبلاگت آپ می کنم و کردم؟؟؟ آی اونایی که دارین نوشته منو می خونید!چون من و نیلوفر نداریم پس نوشته این بار هم به رنگ خاک به نیت همه خاکهایی که سوغات آوردیم!!!(شکست کرانه!!) پ.ن:خاکهای جنوب رنگ آسمون بود برا همین آبی می نویسم!همین! بهار
|
|
2 نوشته شده در
دوشنبه یازدهم اردیبهشت 1385ساعت 9 بعد از ظهر توسط نیلوفر |
|
|
بهاران را باور کن!
|
|
باز کن پنجره ها را ، که نسیم روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد و بهار روی هر شاخه ، کنار هر برگ شمع روشن کرده است. همه ی چلچله ها برگشتند و طراوت را فریاد زدند کوچه یکپارچه آواز شده است و درخت گیلاس هدیه جشن اقاقی ها را گل به دامن کرده است. باز کن پنجره ها را، ای دوست هیچ یادت هست که زمین را عطشی وحشی سوخت ؟ برگ ها پژمردند؟ تشنگی با جگر خاک چه کرد؟ هیچ یادت هست؟ توی تاریکی شب های بلند سیلی سرما با تاک چه کرد؟ با سر و سینه گل های سپید نیمه شب باد غضبناک چه کرد؟ هیچ یادت هست؟ حالیا معجزه باران را باور کن و سخاوت را در چشم چمن زار ببین و محبت را در روح نسیم که در این کوچه تنگ با همین دست تهی روز میلاد اقاقی ها را جشن می گیرد خاک جان یافته است توچرا سنگ شدی؟ تو چرا این همه دلتنگ شدی؟ باز کن پنجره ها را و بهاران را باور کن. |
|
2 نوشته شده در
دوشنبه بیست و نهم اسفند 1384ساعت 1 بعد از ظهر توسط نیلوفر |
|
|
پشت دریاها شهری است
|
|
انتهای بی نهایت ها را دیده ای؟! . . . می گویند : زیباست! انتهای دریاها شهری است انتهای کوهها خانه هایی انتهای آینه ها سایه هایی …و در انتهای قلب هر شخصی عشقی! زیباترین ها همیشه در انتهای هر چیزند شهر ، خانه ، سایه ، احساس و … انتهای بی نهایت ها را باید احساس کرد درک کرد ، فهمید و دوست داشت
…و همه به او منتهی می شوند انتهای آسمان ها ، دریاها ، کوه ها ،… به او که زیباست… |
|
2 نوشته شده در
چهارشنبه سوم اسفند 1384ساعت 11 بعد از ظهر توسط نیلوفر |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک دفتر چه خاطرات |
| درباره وبلاگ |
|
| نوشته های پیشین |
|
خرداد 1387 فروردین 1387 اسفند 1386 مرداد 1385 تیر 1385 اردیبهشت 1385 اسفند 1384 بهمن 1384 آذر 1384 مهر 1384 شهریور 1384 مرداد 1384 |
|
RSS
|
